Na początku był postimpresjonistyczny koloryzm. Ale to tłumaczenie - geneza, nie wiele właściwie wyjaśnia, czym jest malarstwo Tadeusza Dominika. Nie zadowolił się ona bowiem doskonałym warsztatem zdobytym w pracowni Jana Cybisa. Potrafił z tradycji, którą pochopnie krytycy przedwcześnie grzebali uczynić narzędzie malarstwa bardzo własnego i bardzo współcze ... snego. W jego interpretacji formuła koloryzmu okazała się zadziwiająco szeroka pojemna i sprawna. Początkowo podejrzewałem Dominika o uprawiane niezbyt chwalebnego procederu, a mianowicie o podchodzenie do płócien impresjonistów z lupą i rozmalowywanie tego, co zauważył na oddalone od przedmiotu, ale organicznie związane z naturą, własne płótna. Myliłem się. Przekonał mnie o tym jego GEST. Gest autentycznego kreatora. Czego darmo szukalibyśmy u poczciwych kopistów.
Dominik nie chowa się bezpiecznie za swój warsztat. Nie daje widzowi satysfakcji oglądania dzieł skończonych, ale wciąga go w dramat malowania, dramat pierwszej decyzji wynikających z tego konsekwencji. Jego obrazy dzieją się, nigdy nie są zastane. Ma odwagę, nie boi się wyklętej bieli. Ośmiela się po Gierymskim malować nokturny. I wreszcie, co jest marzeniem prawie wszystkich współczesnych artystów, stworzyć obraz - rzecz.
Na marginesach swoich płócien umieszcza rysunki dziecka, transpozycje (a nie kopie) takich magnatów sztuki jak Giotto, Mantegna, rzeźbiarze etruscy, iluminatorzy bizantyjscy. Ponosi pełne ryzyko konfrontacji. Nie w deklaracjach słownych, ale w akcie twórczym szuka swego miejsca w historii. Krytycy o skłonnościach do szufladkowania spierają się czy zaliczyć obrazy Dominika do abstrakcji lirycznej, czy ekspresjonizmu. Dla mnie jest on jednym z tych nielicznych artystów, którzy każdym swoim nowym dziełem zdają się mówić: MALUJĘ WIĘC JESTEM.

Zbigniew Herbert

[cyt. za: Tadeusz Dominik, Związek Polskich Artystów Plastyków, Biuro Wystaw Artystycznych, Zielona Góra 1966]

"O malarstwie Tadeusza Dominika mówić jest zarówno bardzo łatwo jak i bardzo trudno. Łatwo - gdyż jest to sztuka "oczywista" i prawdziwa, trudno - bo nie jest rzeczą prostą zaszeregowanie malarstwa Dominika do określonego kierunku, zamknięcie go w ramy tego czy innego podziału, opatrzonego przyjętą już powszechnie etykietą. Łatwiej już będzie, gdy postaramy się znaleźć genealogie zjawiska, gdy wyprowadzimy ja z pracowni ... Jana Cybisa (...). Wyjść z pracowni Jana Cybisa, to nie tylko wyjść z kręgu doświadczeń dobrego mistrza, ale znaczy to również włączyć się do wielkiego nurtu rozwoju malarstwa prześwietlającego kolorem obrazy różnych czasów i różnych kierunków. (...) Malarstwo Dominika jest samym malarstwem! Obrazy jego są w dalszym ciągu obrazami więc dziełami żyjącymi swym własnym autonomicznym życiem, płaszczyzna malowania jest przestrzenią, a abstrakcja jest pełnym skojarzeń realizmem. Tematyka abstrakcyjnych obrazów jest tematyką życia przestrzeni, krajobrazami, wizjami prześwietlonych skał, pól, kwiatów czy całych ogrodów: nawet jeśli zatytułowane są tylko "kompozycja" to i wówczas czujemy w nich odbicie istniejącego świata tylko bardziej barwnego, bardziej przestrzennego, żyjącego nie tylko w świetle dziennym naturalnym ale prześwietlonego własnym emanującym z siebie światłem. Śmiało możemy nazwać Dominika pejzażystą - ale jednocześnie twórca malowanych przez siebie pejzaży. Obrazy jego zresztą w swym formacie, który prawie nigdy nie przyjmował proporcji pionowego prostokąta, są dla nas szerokoekranowym obrazem świata barw, gdzie żywa przestrzeń dynamicznych, wibrujących elementów jest czasem silnie skontrastowana geometrycznym układem regularnych form o jednolitej powierzchni koloru. Zestawienie geometrycznych elementów z dynamiką pozostałej przestrzeni nasuwa skojarzenia dyscypliny architektonicznej - łączenia statystyki dzieł człowieka z bogactwem i dynamiką przyrody (...)."

Jerzy Hryniewiecki

[cyt. za: Tadeusz Dominik, ZPAP, Centralne Biuro Wystaw Artystycznych, Zachęta, Warszawa 1969]