Jan Bułhak (ur. 1876 w Ostaszynie koło Nowogródka, zm. 1950 w Giżycku), wybitna postać polskiej fotografii. W latach 1897-1899 studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Z 1905 roku pochodzą pierwsze fotografie. Z inspiracji Ferdynanda Ruszczyca zaczął traktować ją jako odrębną dziedzinę artystyczną. W 1912 roku wyjechał do Niemiec, gdzie kształcił się między innymi w pracowni Hugona Erfurta w Dreźnie. Po powrocie, w tym samym roku, otworzył w Wilnie pracownię fotografii artystycznej i rozpoczął dokumentację zabytków tego miasta i jego okolic. W latach 1919 - 1939 kierował Zakładem Fotografii Artystycznej na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W okresie międzywojennym był organizatorem życia artystycznego związanego z fotografią. Założył i był pierwszym prezesem Fotoklubu Wileńskiego (1927) oraz współzałożycielem Fotoklubu Polskiego. Jan Bułhak był także teoretykiem fotografii, twórcą programu fotografiki, rozumianej jako samodzielna dyscyplina artystyczna, wykorzystującej założenia piktorializmu oraz programu fotografii ojczystej, utrwalającej narodowe dziedzictwo kulturowe oraz krajobraz polski. Bułhak pozostawił liczne publikacje na temat fotografii, do najważniejszych należą: "Fotografika". "Zarys fotografii artystycznej" (I wyd. 1931), "Estetyka światła. Zasady fotografiki" (1936), "Fotografia ojczysta. Rzecz o uspołecznieniu fotografii" (1951).
